Ποτέ ξανά

Ποτέ ξανά δεν θα αρκεστώ σε όσα λένε πως μου αναλογούν. Ποτέ ξανά δεν θα βολευτώ με μια χαραμάδα ήλιο και ένα παρτέρι χώμα που μου δίνουν. Θα διεκδικήσω και εγώ, ως οφείλω, μια μέρα που θα είμαι άνθρωπος. Ζωντανός, σεβαστός, με όραμα, όνειρα και χαμόγελο. Από μικρό με γαλούχησαν πως έρχονται δύσκολες εποχές. Πως η γενιά μου θα υποφέρει, θα σηκώσει στις πλάτες της τα χρωστούμενα απ’ τα κεσάτια των προηγουμένων. Μα δεν ήταν κακοί έμποροι, χαραμήδες ήταν και τώρα οι απόγονοι τους, αταβιστικά αποποιούνται των ευθυνών τους. Μαζί τα φάγαμε. Το παραστράτημα δεν επιτρέπεται.

Είναι αδιαμφισβήτητο αγαθό η ελευθερία μου, μα η υποδούλωση δεν έχει πια μορφή στρατιωτικής υποταγής, απαγόρευση κυκλοφορίας και εκτελεστικού αποσπάσματος. Όχι, δεν εξυπηρετώ κανέναν πια νεκρός. Με θέλουν ζωντανό για να μπορώ να δουλεύω, να παράγω, να κερδίζω. Μα το κέρδος δεν είναι δικό μου, δεν είναι δικό τους, είναι των άλλων. Κάνει τον κύκλο του κι αφού ταΐσει όλους τους τροφαντούς, τους κοιλιόδουλους, τους αχόρταγους και τους καλοφαγάδες, επιστρέφει σε μένα, μια σταλιά, ίσα για να μπορέσω να δουλέψω κι αύριο. Ίσα να πάρω τα τσιγάρα μου, το αλκοόλ μου και τα ναρκωτικά μου, για να αντέξω άλλη μια μέρα. Πορευθείτε εν ειρήνη.

Η δικτατορία του νεοφιλελευθερισμού“, έτσι την αποκαλούν κάποιοι για να έχει ένα όνομα, με θέλει επαναφορτιζόμενη μπαταρία. Κάθε βράδυ φορτίζω κουράγιο, αντοχή κι ανέχεια, κι όλη μέρα παράγω γνώση, χρήμα κι έργο. Δεν μιλάω, δεν παραπονιέμαι, γιατί πίσω από μένα υπάρχουν άλλοι τριακόσιοι, εξαθλιωμένοι να καραδοκούν.  Η δικτατορία με τα χίλια πρόσωπα. Δεν ξέρεις ποιος σε κυβερνάει. Δεν ξέρεις που χρωστάς. Ούτε πόσα, ούτε γιατί. Μα είναι χαμένο το παιχνίδι της εθνικής μονόπολης κι εθελοτυφλούμε νομίζοντας πως θα έρθουν οι ζαριές και θα περάσουμε ανέγγιχτοι απ’ την αφετηρία και θα πάρουμε τις είκοσι χιλιάδες δραχμές. Σύντομα θα φανεί η πραγματική διάσταση της ασθένειάς μας. Σύντομα θα τελειώσουν όσα υπάρχουν στην άκρη και τότε τα πράγματα θα γίνουν έκρυθμα. Εμένα πάντως για καλό μου φαίνεται ό,τι και να γίνει. Ποτέ ξανά τέτοια μέτρα εναντίον μου. Ποτέ ξανά η αβελτηρία, η οκνηρία της ψυχής. Είμαι άνθρωπος, έχω μια ζωή και δεν μου δόθηκε για να την δώσω ενέχυρο, μα για να την ζήσω.

Advertisements
Posted in Γενικά/General | 2 Comments

The meet market

Το meet market, είναι -σύμφωνα με τους οργανωτές του, μια μη κερδοσκοπική κολεκτίβα δημιουργών. Μια κοινότητα με χειροτέχνες, σχεδιαστές, αλλόκοτους συλλέκτες και ομάδες καλλιτεχνικών δράσεων. Οργανώνεται στην Αθήνα, μια φορά, το πρώτο Σαββατοκύριακο κάθε μήνα, ένα διήμερο event σε διάφορες τοποθεσίες στην Αθήνα. Πότε στο Bios, πότε στο SIXDOGS ή στην Τεχνόπολή, το meet market μαζεύει κόσμο που θέλει να δει και να στηρίξει τους νέους ανεξάρτητους καλλιτέχνες αυτής της χώρας. Στο πρώτυπο των Ισπανικών αγορών, ο χώρος γεμίζει με στάντς και τραπεζάκια που φιλοξενούν χιλιάδες πολύχρωμα ρούχα, κοσμήματα, πορτοφόλια, κεριά, πιάτα, κεραμικά, φαγητά, παπούτσια, αφίσες, πίνακες ή ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Οι τιμές είναι συνήθως πολύ λογικές και το όλο σκηνικό ντύνει μουσική από -γνωστούς και μη- Djs ποτά και πολύ καλή ατμόσφαιρα. Όσες φορές πήγα δεν το μετάνιωσα. Ακόμα και να μην αγοράσεις τίποτα αξίζει να πας, να δεις, να ενισχύσεις ακόμα και με την παρουσία σου.

Σύμφωνα με το μανιφέστο του meet market “Είμαστε εδώ για να:

1. Δημιουργήσουμε μία μηνιαία σύγχρονη ‘αγορά’ στην Αθήνα.

2. Γιορτάσουμε και να προβάλλουμε την τοπική δημιουργικότητα.

3. Να καθιερώσουμε μία απευθείας σύνδεση μεταξύ των δημιουργών και του καταναλωτή.

4. Βοηθήσουμε να αναπτυχθεί μία δυνατή πολιτιστική έκφραση στην Αθήνα.

5. Προσκαλέσουμε όλον τον κόσμο να μας συνοδεύσει σε ένα ποικίλα ενδιαφέρον οπτικοακουστικό περιβάλλον.

6. Ενισχύσουμε μια διαδραστική πλατφόρμα για ποικίλες δημιουργικές εκφράσεις.

7. Να αναδείξουμε διάφορους πολιτισμικούς χώρους και τοποθεσίες στην Αθήνα άλλα και πανελλαδικά.

8. Υποστηρίξουμε τους ανεξάρτητους δημιουργούς, μικρούς επαγγελματίες, και να ενισχύσουμε την τοπική οικονομία.”

Για μένα είναι μια πραγματικά αξιέπαινη προσπάθεια, εμπνευσμένη και θα πρέπει να βοηθηθεί, να εξαπλωθεί και να αναπτυχθεί σε κάτι ακόμη πιο δυνατό. Μια δυνατότητα για όλους τους καλλιτέχνες να δείξουν και να εμπορευθούν τις δημιουργίες τους, χωρίς τα νταβατζιλίκια των καλλιτεχνικών χώρων και των γκαλερί.

 

Ο Κύριος Καρπούζης στηρίζει τους ανεξάρτητους καλλιτέχνες και θα είναι εκεί αυτή τη Κυριακή με ένα ποτήρι κρασί και άδειο πορτοφόλι. Περισσότερες πληροφορίες αλλά και για να δηλώσετε συμμετοχή αν σας ενδιαφέρει να πάρετε μέρος με την πραμάτεια σας, εδώ

Posted in Γενικά/General | 5 Comments

Parov Stelar & The band

Ενόψει των συναυλιών του, είπα να κάνω ένα μικρό -να τόσο δα- αφιέρωμα στον καταπληκτικό μουσικό που ακούει στο ψευδώνυμο Parov Stelar. Το πραγματικό του όνομα είναι Marcus Füreder και έχει γεννηθεί στο Linz της Αυστρίας, το Νοέβριο του 1974. Όχι δεν είναι σκορπιός έχει γεννηθεί μετά τις 22 του μήνα, είναι τοξότης. Ο Parov εν έτει 2011 έχει καταξιωθεί ως μουσικός και Dj, ενώ με την μπάντα του κάνει περιοδείες σε όλο το κόσμο. Η μουσική του, το είδος της οποίας έχει ονομαστεί “electro-swing” μια ιδιοφυής μίξη, κάνει θραύση και ξεσηκώνει μικρούς και μεγαλύτερους όπου κι αν ακούγεται.

Ο Parov ξεκίνησε ως Dj μετά τα μέσα της δεκαετίας του 90, μα δεν άρχισε να ηχογραφεί και να παράγει τους δικούς του δίσκους μέχρι τη νέα χιλιετία. Αρχικά με το δικό του όνομα και μετέπειτα με το ψευδώνυμο “Plasma” (!) ο Marcus άρχισε να παίζει μουσική σε μαγαζιά ενώ παράλληλα έγινε μέτοχος στην εταιρία παραγωγής “Bushido recordings”. Πολύ σύντομα όμως το 2004 άλλαξε το όνομά του σε “Parov Stelar” και ίδρυσε την δική του εταιρία με όνομα “Etage Noir recordings” και κυκλοφόρησε αμέσως ένα δίσκο και ένα EP με τίτλους “rough cuts” και “KissKiss EP” αντίστοιχα. Από τότε έχει κυκλοφορήσει ακόμη οχτώ δίσκους, δεκαοχτώ EP’s, έξι singles ενώ τα τραγούδια του έχουν βρεθεί σε πάνω από εφτακόσιες συλλογές μουσικής (budhha bar, Hotel Costes κ.α) καθώς και σε πολλά τηλεοπτικά διαφημιστικά, ταινίες και σειρές. Μετά το 2005 ο Marcus ήρθε σε επαφή με ακόμη πέντε μουσικούς (δύο φωνητικά, ένα σαξόφωνο, έναν κρουστά και ένα μπάσο) και καθιέρωσε το όνομα “Parov Stelar Band” με το οποίο και περιοδεύει έκτοτε.

Για το είδος της μουσικής που παίζουν, να πούμε πως ακολουθεί κατά πόδας τα πρότυπα της σύγχρονης σκηνής που θέλει να γίνονται μίξεις παλιών γνωστών ρυθμών, με ηλεκτρονικούς ήχους (βλ. τους δικούς μας Imam Baildi), στην συγκεκριμένη περίπτωση ρυθμούς swing να συνδυάζονται με μουσική house και electro. Μια πολυπετυχημένη συνταγή για την οποία μπορεί να καμαρώνει ως ένας απ’ τους πρώτους που την έκαναν ευρέως γνωστή μαζί με τον Mr Scruff,  ο Parov έχει συνεχώς αυξανόμενους θαυμαστές, ιδίως στην Ελλάδα που έρχεται τουλάχιστον μια φορά το χρόνο -και δεν εννοώ το καλοκαίρι για διακοπές. Το τουρ του Απριλίου περιλαμβάνει :

13 Απριλίου – Ιωάννινα _BOXX

14 Απριλίου – Βόλος _ “Τσαλαπάτα” (!)

15 Απριλίου – Αθήνα _FUZZ

16 Απριλίου – Θεσσ/νικη _FIX

 

Η τιμή είναι ενιαία, 25 ευρώ προπώληση (μετά τις 7 Μαρτίου στο http://www.tickettour.gr ) και 30 στην είσοδο με μοναδική εξαίρεση τα Γιάννενα που είναι 20 ευρώ η προπώληση και 25 στην είσοδο, ευγενική χορηγία του Αλί Πασά. Όσοι δεν τον έχετε ακούσει ποτέ να πάτε σίγουρα είναι πραγματικά μια εμπειρία ζωής. Ο κύριος Καρπούζης ενδέχεται να βρίσκεται στο  FUZZ στις 15 στην Αθήνα. Προς το παρόν σας αφήνω με ένα από τα εφτά βίντεοκλιπ που έχει γυρίσει και το προσωπικό αγαπημένο μου:


Posted in Γενικά/General | 5 Comments

Σήμερα

Σήμερα έχει παζάρι γύφτων κάτω από το σπίτι μου.

Σήμερα ο ήλιος λάμπει στην Αθήνα.

Σήμερα βρέχει στην Ρόδο και στην Κυπαρισσία.

Σήμερα συνεχίζονται οι μάχες των κατοίκων της Κερατέας για τις χωματερές. Ο δήμος επιμένει σαν ένα αργοπορημένο πρωταπριλιάτικο αστείο. Σάλια και θυμός στο κέντρο της Αθήνας για τα πάντα και τους πάντες. Την κρίση, την απαγόρευση του καπνίσματος, τα μειωμένα ωράρια και τα έργα στον ηλεκτρικό. Την αύξηση του εισητηρίου. Την αύξησηση των διοδίων και την αύξηση του Φι Πι Α. Το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την ΕΕ, τις ΗΠΑ, την ΕΟΚ και όλα τα υπόλοιπα αιμοβόρα αρτικόλεξα. Τα χρώματα στους δρόμους έχουν ξεθωριάσει απ’ το καυσαέριο. Άλλοι μιλούν για πτώχευση, άλλοι μεταφέρουν τα λεφτά τους στην Ελβετία κι άλλοι ξεκινούν εκτροφεία σαλιγγαριών πιστεύοντας πως αυτό θα ήταν μια καλή λύση. Μπορεί και να είναι, αλλά τι να μας πει, όταν λίγο πιο νότια ανθρώποι πεθαίνουν απ’ τον διχασμό ενός αποτρελαμένου μνημείου  της Ανατολής και τον μενόμενο θυμό μιας Δύσης που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της ή μάλλον στο μπλοκ επιταγών της. Εδώ οι άνθρωποι διαδηλώνουν και τα ΜΑΤ τους πετάνε δακρυγόνα. Εκεί οι άνθρωποι διαδηλώνουν και τους πετάνε βόμβες. Carpet Bombing. Μια πολεμική τακτική για βομβαρδισμό πόλεων, “Βομβαρδισμός τρομοκρατίας”.

Άρα τι παραπονιέστε και εσείς; Θα πει κάποιος Λίβυος: Εμάς εδώ μας έχουν διώξει απ’ τα σπίτια μας και δεν ξέρουμε με ποιανού το μέρος να είμαστε; Με του τρελού που μας κυβερνάει αυταρχικά και αυτοκαταστροφικά ή με τους υπερατλαντικούς θείους που ήρθαν για επίσκεψη και μας έφεραν και δώρα τύπου Τόμαχοκ;

Βέβαια θα πει και ο Ιάπωνας, “τι να πούμε και εμείς που μας χτύπησαν όλα τα κακά του κόσμου; Σεισμός, τσουνάμι, πυρηνικά σε λίγο θα έρθει και μια πανώλη και θα γίνουμε η νέα Γομόρρα.” Χιλιάδες άνθρωποι αγνοούμενοι. Χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτωμένοι. Άλλοι νεκροί, άλλοι ζουν με τον τρόμο μιας πυρηνικής καταστροφής. Πόλεις ολόκληρες σβήστηκαν απ’ το χάρτη. Και οι χάρτες ανανεώνονται τόσο άμεσα πλέον που κάποιοι θα αναρωτιούνται αν πραγματικά ποτέ υπήρξαν.

Μα αναγωγές μπορείς να κάνεις επ’ άπειρον και δεν ξέρω τι νόημα θα είχε κάτι τέτοιο. Όλα τα προβλήματα μας θα μοιάζουν μικρά μπροστά σε κάτι μεγαλύτερο και ακολουθώντας αυτή την επικίνδυνη νοοτροπία θα φτάναμε στο συμπέρασμα ότι: τι να μας πούνε και οι Ιάπωνες και οι Λίβυοι και όλοι, εδώ οι δακτύλιοι του κρόνου άρχισαν να κυμματίζουν λόγω κοσμικών συγκρούσεων. Far out.

Η συμβουλή είναι μια: Συμμαζέψτε το σπίτι σας. Και βγείτε λίγο έξω σήμερα, έχει ήλιο και είναι Κυριακή. Εγώ σας αφήνω με το αγαπημένο μου Κυριακάτικο τραγούδι

Posted in Γενικά/General | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

On ne voit bien qu’avec le cœur. L’essentiel est invisible pour les yeux.

 

“Δεν βλέπεις καθαρά παρά μόνον με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια.” Σας θυμίζει τίποτα αυτή η φράση; Σίγουρα την έχετε διαβάσει κάποια στιγμή στην ζωή σας, πιθανόν όταν είσασταν μικροί, μα ίσως και αργότερα. Βρίσκεται σε ένα από τα πιο αγαπημένα παιδικά βιβλία του κόσμου, τον “Μικρό Πρίγκιπα” του Γάλλου Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Σήμερα μιας και είναι η παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου σκέφτηκα να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα, στο καταπληκτικό αυτό βιβλίο που έχει κατακτήσει με την απλότητα, την αθωότητα και τον λυρισμό του, μικρούς και μεγάλους.

“Ο Μικρός Πρίγκιπας” εκδόθηκε πρώτη φορά το 1943 (εκδόσεις Reynal & Hitchcock) και αμέσως έγινε αγαπητό όχι μόνο στη χώρα του αλλά και σε ολόκληρο το κόσμο. Μεταφράστηκε σε πάνω από 190 γλώσσες (!) και έχει πουλήσει πάνω από ογδόντα εκατομμύρια αντίτυπα, κάνοντάς το ένα από τα πιο ευπώλητα βιβλία της ιστορίας (υπάρχουν πολλές ανεπίσημες μετρήσεις που αναφέρουν πωλήσεις της τάξεως των διακοσίων εκατομμυρίων). Για να ρίξουμε μια ματιά όμως στο πως ήρθε στη ζωή αυτή η καταπληκτική ιστορία:

Στις 30 Δεκεμβρίου το 1935 μετά από δεκαοχτώ ώρες στον αέρα, ο Εξυπερύ μαζί με τον πιλότο του Αντρέ Πρεβό, έπεσαν με ένα αεροπλάνο στην Λιβυκή έρημο Σαχάρα. Προσπαθούσαν να σπάσουν το ρεκόρ πτήσης από Παρίσι στη Σαιγκόν και να κερδίζουν εκατόν πενήντα χιλιάδες Φράγκα. Το αεροπλάνο τους ήταν ένα Caudron C-600 Simoun n° 7042. Αφού επέζησαν την πτώση, ήρθαν αντιμέτωποι με ταχεία αφυδάτωση. Είχαν μαζί τους μερικά σταφύλια, ένα πορτοκάλι και λίγο κρασί, με υγρά συνολικά για να τους αντέξουν μια μέρα. Οι χάρτες τους ήταν κακοσχεδιασμένοι, ελλείπείς και πρωτόγονοι. Έπρεπε σε λιγότερο από είκοσι-τέσσερις ώρες να βρουν νερό αλλιώς θα είχαν σοβαρό πρόβλημα. Δυστυχώς στο τέλος της πρώτης μέρας πεζοπορίας στην έρημο δεν κατάφεραν να βρουν τίποτα. Την δεύτερη μέρα οφθαλμαπάτες άρχισαν να τους αποπροσανατολίζουν. Σιγά σιγά οι οφθαλμαπάτες άρχισαν να ζωντανεύουν και όσο περπατούσαν τόσο έμοιαζαν πιο χαμένοι. Στο τέλος της τρίτης μέρας είχαν αφυδατωθεί τόσο που σταμάτησαν να ιδρώνουν. Δεν έμοιαζε να υπάρχει καμία σωτηρία για τους δύο άτυχους νέους. Κάπου τότε ο Εξυπερύ συνάντησε τυχαία μια αλεπού Φένεκ (αλεπού της ερήμου) που αποτέλεσε την έμπνευση για τον χαρακτήρα της αλεπούς στο βιβλίο. Την τέταρτη μέρα τους βρήκε τυχαία ένα Βεδουίνος και τους περιμάζεψε χορηγώντας τους μεγάλες ποσότητες Εχινάχιας και άλλων ορών ενός αυτοσχέδιου πακέτου ενυδάτωσης.

Ο Εξυπερύ φαίνεται πως έγραψε την ιστορία ως μια δηκτική αλληγορία για τα όσα έζησε ο ίδιος, με τον χαρακτήρα να ταυτίζεται με αυτόν σε μια παιδική ηλικία (που τον αποκαλούσαν “le Roi-Soleil” δηλαδή ο βασιλιάς του ήλιου, λόγω των ξανθών του σπαστών μαλλιών). Τα τελευταία λόγια του ετοιμοθάνατου αδερφού του Αντουάν, Φρανσουά “Μην ανησυχείς, είμαι καλά, δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό, είναι το σώμα μου”, φαίνεται να έχουν εμπνεύσει τον διάλογο όπου ο μικρός πρίγκηπας παρηγορεί τον ετοιμοθάνατο πιλότο πως το σώμα του είναι μόνο ένα κέλυφος.

Η τεχνική όπου φιλοσοφικά και κοινωνικά ερωτήματα και κριτικές παρουσιάζονται από εξωγήινους χαρακτήρες που έχουν έρθει στη Γη, έχει πρωτοχρησιμοποιηθεί από τον Γάλλο φιλόσοφο συγγραφέα και ευθυμογράφο, Βολταίρο απ’ τον οποίο εικάζεται ότι ο Εξυπερύ είχε εμπνευστεί.

Την ελληνική μετάφραση έχει κάνει ο Στρατής Τσίρκας (το βιβλίο είναι ενενήντα-έξι σελίδες) μα συνολικά έχει μεταφραστεί σε πάνω από 190 γλώσσες, ένα πραγματικά απίστευτο νούμερο. Εγώ προσωπικά δεν ήξερα πως υπήρχαν τόσες γλώσσες στο κόσμο. Ενδεικτικά να αναφέρω πως έχει μεταφραστεί και στην γλώσσα Toba που είναι μια από τις γλώσσες των ιθαγενών της βόρειας Αργεντινής και ήταν το δεύτερο βιβλίο που μεταφράστηκε ποτέ στην ιστορία της γλώσσας αυτής, μετά την Καινή Διαθήκη. Πολλοί έχουν προσπαθήσει να εντοπίσουν τον αστεροειδή στον οποίο ζούσε ο μικρός Πρίγκηπας και κάποιοι έχουν ονοματίσει τους αστεροειδείς και τα μικρά φεγγάρια με το όνομα B-612 που είναι και το όνομα του αστεροειδή στο παραμύθι, ενώ το “Ίδρυμα B-612” έχει ιδρυθεί για την μελέτη αστεροειδών που έχουν πιθανότητα να πέσουν στη γη.

Ο μικρός πρίγκηπας πιστεύω -ή θα ‘θελα να πιστεύω πως- υπάρχει σε κάθε σπίτι, σε κάθε βιβλιοθήκη. Στην δική μου κάθεται με αρχοντιά ανάμεσα σε πολλά άλλα παραμύθια και δεν περνάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που το έχω ανοίξει, μέχρι να το ξανακάνω. Είναι κάτι που πάντα θα με συντροφεύει.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο του μικρού Πρίγκιπα δωρεάν από εδώ

Posted in Γενικά/General | 2 Comments

Ιωάννα Μπουραζοπούλου – Η ενοχή της αθωότητας

 

Το νέο βιβλίο της Ιωάννας Μπουραζοπούλου με τίτλο “Η ενοχή της αθωότητας” θα κυκλοφορήσει σε μορφή EPUB ηλεκτρονικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μια πρωτοποριακή -για τα εμπορικά δεδομένα της χώρας μας- πριμοδότηση, όπου ο κάθε αναγνώστης-αγοράστης θα ορίζει μόνος του την τιμή του βιβλίου. Αυτή η προσφορά θα ισχύει μέχρι να κυκλοφορήσει έντυπο το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία, όπου και θα οριστεί μια σταθερή τιμή. Και πάλι τότε όμως το βιβλίο θα αγοράζεται με απλό υδατογράφημα και όχι με DRM κλείδωμα, όπως κάνουν οι περισσότεροι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι με τα e-books τους. Όσοι από εσάς είσασταν την περασμένη Δευτέρα στο Φλοράλ θα γνωρίζετε για την μεγάλη συζήτηση που έχει ξεκινήσει περί του κλειδώματος των e-books με το σύστημα DRM της Adobe ή όχι. Ο Κύριος Καρπούζης είναι κατά του κλειδώματος και στηρίζει απόλυτα αυτή τη προσπάθεια του Αργύρη Καστανιώτη και των εκδόσεων του και ελπίζει κι άλλοι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και να μην πέσουν θύμα της λογοτεχνικής τρόικας του κλειδώματος.

Οι εκδόσεις Καστανιώτη έχουν ξανακάνει παρόμοια κίνηση με τα ηλεκτρονικά τους βιβλία, στο τελευταίο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη : Η έβδομη αίσθηση, τρόικα μοίρα.

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο ανάλογο άρθρο του ηλεκτρονικού αναγνώστη καθώς και στην ανάρτηση των Βορειοδυτικών εκδόσεων

Posted in Λογοτεχνία/literature | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Υπάρχουν ακόμη ευεργέτες;

Τελικά απ’ ό,τι φαίνεται υπάρχουν. Το συνωμοσιακό μου μυαλό δεν μπορεί να βρει λαβή για την δωρεά τριακοσίων εκατομμυρίων Δολαρίων (213 εκατ. ευρώ) του ιδρύματος “Σταύρος Νιάρχος” για την ανακατασκευή της περιοχής του Δέλτα Φαλήρου εκεί που κάποτε, όχι πριν πολλά χρόνια, βρισκόταν ο ιππόδρομος Αθηνών. Τα χρήματα προορίζονται για ένα πάρκο εκτάσεως 50 στρεμμάτων στη συμβολή των λεωφόρων Ποσειδώνος και Συγγρού καθώς και την κατασκευή της νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης καθώς και της πρώτης Όπερας της Ελλάδος. Ο αρχιτέκτονας για το έργο είναι ο Ιταλός Renzo Piano ο οποίος έχει ήδη κάνει μια παρουσίαση στο Ζάππειο στα τέλη του Ιανουαρίου η οποία περιελάμβανε την αρχική ιδέα για το συγκρότημα.

Σύμφωνα με τα σχέδια του Piano το πράσινιο θα έχει το κύριο λόγο στο χώρο με τις περισσότερες εγκαταστάσεις να βρίσκονται υπογείως, τρανή εξαίρεση η Όπερα και το εγκιβωτισμένο αναγνωστήριο που θα ξεπροβάλει μέσα από τον λόφο, σαν μια ιπτάμενη κουπαστή πρασίνου δίνοντας μια φυγή προς την ακτογραμμή και τη θάλασσα. Όλοι οι κτιριακοί χώροι που θα είναι υπέργειοι, καθώς και η στέγη που θα ενοποιεί την Όπερα με την βιβλιοθήκη (περίπου 10.000 τ.μ), θα είναι καλυμμένοι με φωτοβολταϊκά πανέλα ώστε να καλύπτουν το μεγαλύτερο -αν όχι όλο- μέρος από τις ενεργειακές απαιτήσεις του Πάρκου. Σημαντικό στοιχείο του σχεδιασμού ήταν επίσης το νερό γι’ αυτό θα δημιουργηθεί ένα κανάλι με φιλτραρισμένο θαλασσινό νερό το οποίο θα “ανεβαίνει” κατά μήκος του πάρκου από την θάλασσα, λειτουργώντας παράλληλα και ως αντιπλημμυρικό έργο. Η αρχαία Ελληνική αγορά θα επικρατήσει ως ιδέα για τον γενικό σχεδιασμό του πάρκου, ώστε να ενισχύσει την συνεύρεση των ανθρώπων κάνοντας το πάρκο να λειτουργεί ως ένα αστικό σημείο συνάντησης, παρά ένα ακόμη μέσο διαφυγής και αποξένωσης.

Μαζί με τη πρόταση του Renzo Piano η Κυβέρνηση έχει προγραμματίσει στις αρχές του Απρίλη μια η συνάντηση, παρουσία του πρωθυπουργού και της υπουργικής ομάδας που είναι αρμόδια (Τ. Μπιρμπίλη, Δ. Ρέππας, Π. Γερουλάνος και Ν. Σηφουνάκης) με τον Ισπανό αρχιτέκτονα Josep Acebillo για την πρόταση ανάπλασης του χώρου του Ελληνικού (παλιού αεροδρομίου Αθηνών), η οποία μαζί με την κατασκευή του Πάρκου στο Δέλτα Φαλήρου φημολογείται να παίξει σημαντικό ρόλο στις οικονομικές εξελίξεις της χώρας. Πάντως το πάρκο του Φαλήρου είναι εξαιρετικά πολυδάπανο και η συντήρησή του δεν είναι ένα αμελητέο θέμα. Η παρουσία του πρωθυπουργού έχει και έναν δεύτερο ρόλο, καθώς ο Piano έχει σκοπό να προτείνει και την κατασκευή ενός πολυτελούς ξενοδοχείου που θα αποτελέσει τοπόσημο στην περιοχή και θα επιφέρει ένα σημαντικό οικονομικό κέρδος στην Κυβέρνηση. Οι -ως τώρα ανεπιβεβαίωτες- πληροφορίες ομιλούν για ένα ξενοδοχείο μεγέθους σαν αυτό του “W” στην Βαρκελώνη που έχει πλέον συνυφαστεί με την εικόνα και το λογότυπο της ίδιας της πόλης. Οι ίδιες πληροφορίες λένε πως η χρηματοδότηση θα έρθει από το 4ο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης (ΕΣΠΑ) και πως ο πρωθυπουργός θα βρει πρώτη αντιμέτωπη την κυρία Τίνα Μπιρμπίλη, Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας η οποία δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να βάλει νερό στο κρασί της. Πάντως τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι επιβεβαιωμένο και εμένα προσωπικά μου φαίνεται ανυπόστατο να χρηματοδοτηθεί η κατασκευή ξενοδοχειακού πυρήνα στην Ελλάδα με τα χρήματα από το ΕΣΠΑ, αλλά απ’ την άλλη τόσες και τόσες άλλες τσέπες έχουν γεμίσει με τα προηγούμενα τρία πλαίσια στήριξης της Ευρώπης, οπότε θα κρατήσω μικρό καλάθι.

 

 

Πάντως το γεγονός ότι ο Renzo Piano θα σχεδιάσει το νέο Πάρκο τη δεύτερη εθνική βιβλιοθήκη και την πρώτη Όπερα (!) της Ελλάδος εμένα -ως αρχιτέκτονα και ως καρπούζι- με συναρπάζει τρελά, καθώς έχω αμέτρητο θαυμασμό προς το πρόσωπό του, τον θεωρώ έναν από τους σπουδαιότερους και πιο άρτιους αρχιτέκτονες παγκοσμίως και θα είναι πραγματικά τιμή μου να έχω στην πόλη μου κάτι δικό του, έχοντας περάσει αμέτρητες ώρες σε βιβλιοθήκες να χαζεύω έργα του. With that said, να περάσω κι απ’ την άλλη μεριά λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε να ανακάμψει οικονικά αυτή η χώρα όταν όλα στην Ελλάδα γίνονται από ξένους. Η Ελλάδα έχει εξαίρετους αρχιτέκτονες και θα μπορούσε να αναλαμβάνει τα έργα μόνη της και όχι να σαμποτάρονται οι Έλληνες αρχιτέκτονες ώστε να περνούν οι ευκαιρίες στους ξένους, που έχουν έναν αέρα και ένα στάτους παγκόσμιο, όπως έγινε με την περίπτωση του μουσείου της Ακρόπολης και την διαμάχη Τσούμι και Τομπάζη. Είμαστε μια χώρα με μηδέν βαριά βιομηχανία, σχεδόν μηδέν μικρή βιομηχανία και μηδέν εξαγωγές προς τα έξω, τον τουρισμό τον καταστρέψαμε μαζί με τα δάση και τις παραλίες μας, τώρα δεν μπορούμε ούτε να χτίσουμε τα δικά μας κτήρια και πάρκα και θέλουμε να ξεφύγουμε απ΄την κρεμάλα. Μου φαίνεται απίθανο.

Για όσους από σας δεν ξέρετε τον Renzo Piano να πω πως έχει σχεδιάσει και κατασκευάσει, μεταξύ άλλων, την Όπερα στη Ρώμη, το κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, το κέντρο Paul Klee στη Βέρνη και το κτήριο των New York Times στην Νέα Υόρκη, είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες, πλέον εβδομήντα-ενός χρονών συνεχίζει να σχεδιάζει με πάθος και όραμα, δίνοντας ζωή στα πολυσύνθετα κτήρια του, με την γαλήνη με την οποία στέκουν και δένουν τον κόσμο γύρω τους, κάνοντας σε να πιστέψεις πως ακόμη ζούμε σε έναν πολιτισμένο κόσμο. Ο Piano έχει δεχθεί το μέγιστό βραβείο pritzker Architecture Prize που θεωρείται το Νόμπελ της Αρχιτεκτονικής καθώς και το AIA gold medal, το Kyoto Prize και τον Sonning Prize. Περισσότερα για τον Piano μπορείτε να δείτε εδώ, ενώ εδώ υπάρχει μια ωραία φωτογραφία ενός πιάνο.

Περισσότερα για το θέμα του πάρκου εδώ:

Καθημερινή

in.gr

δημολόγος

belbo

Posted in Αρχιτεκτονική/architecture | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment